موسيقي پاياني سريال پريدخت

اين روزها هر شب موسيقي پاياني سريال پريدخت را گوش مي‌كنم و در خلسه فرو مي‌روم. حتي اگر  آنرا نديده باشم.

 

خواننده: سالار عقيلي

آهنگساز: آريا عظيمي نژاد

ترانه سرا: اهورا ايمان

 

 

 

 

سالمرگ جيمز جويس

امروز ۱۳ ژانويه ۲۰۰۸، شصت و هفتمين سالمرگ جيمز جويس نابغه جهان است.

 نگاهي به زندگي و آثار جيمز جويس

ما به خود نمي‌آييم

ديروز همين موقع‌ها روزنامه نگاري كه نمي‌شناختمش، در سردترين روزهاي پس از انقلاب، قلبش ايستاد و مرد. روزنامه نگاري كه فقط ۳۰ سالش بود و خيلي دوام نياورد تا طعم زندگي زناشويي را مز مزه كند. من مهران قاسمي را نمي‌شناختم. اما به عنوان يك خبرنگار بر تزلزل زندگي و حرفه خود انديشيدم و قدري در خود فرو رفتم. چه جنجال‌ها كه ما خبرنگاران نمي‌آفرينيم، چه شيطنت‌ها كه نمي كنيم، چه چالش‌ها كه برنمي‌انگيزيم، چه رسالت‌ها كه بر دوش نمي‌كشيم و چه سوداها كه در سر نداريم. اما شب‌ها كه سرمان را روي بالش مي گذاريم، گاهي خودمان هم مي دانيم همه‌اش سر و صداست و هاي و هوي و هارت و پورت كذب. قضيه چيز ديگري است و زمان نيز ما را به چالش مي‌كشاند. اما فردا صبح باز هم كابوس‌هاي شب قبل را از ياد مي بريم. و وقتي يكي از همكارانمان به يكباره مي‌رود، بهت است كه بر وجودمان مستولي مي‌گردد.

مطالب مرتبط:

گاو خوني با موسيقي متن اثيري

خبرنگار چپ دست

برف در ايران

عكس‌هاي مرتبط:

برف در آزاد راه قزوين - زنجان

زمستان در نهارخوران گرگان

عالي قاپو در سفيدي برف

نامه غلامحسين ساعدي به همسرش

عيال نازنازي خودم
حال من اصلاً خوب نيست، ديگر يک ذره حوصله برايم باقي نمانده، وضع مالي خراب، از يک طرف، بي‮خانماني، از يک طرف، و اين‮که ديگر نمي‮توانم خودم را جمع‮وجور کنم. نااميدِ نااميد شده‮ام. اگر خودکشي نمي‮کنم فقط به خاطرِ تو است، والا يکباره دست مي کشيدم از اين زندگي و خودم را راحت مي‮کردم. از همه چيز خسته‮ام، بزرگ‮ترين عشقِ من که نوشتن است برايم مضحک شده، نمي‮فهمم چه خاکي به سرم بکنم. تصميم دارم به هرصورتي شده، فکري به حال خودم بکنم. خيلي خيلي سياه شده‮ام. تيره و بدبخت و تيره‮بخت شده‮ام. تمام هم‮وطنان در اينجا کثافت کامل‮اند. کثافت محض‮اند. منِ بيچاره چه گناهي کرده بودم که بايد به اين روز بيفتم. من از همه چيز خسته‮ام. سه روز پيش به نيت خودکشي رفتم بيرون و خواستم کاري بکنم که راحت شوم و تنها و تنها فکر غصه‮هاي تو بود که مرا به خانه برگرداند. هيچ‮کس حوصلة مرا ندارد، هيچ‮کس مرا دوست ندارد، چون حقايق را مي‮گويم. ديگر چند ماه است که از کسي ديناري قرض نگرفته‮ام. شلوارم پاره پاره است. دگمه هايم ريخته. لب به غذا نمي‮زنم. مي‮خواهم پاي ديواري بميرم. به من خيلي ظلم شده. به تمام اعتقاداتم قسم، اگر تو نبودي، الان هفت کفن پوسانده بودم. من خسته‮ام، بي‮خانمانم، دربه‮درم. تمام مدت جگرم آتش مي‮گيرد. من حاضر نشده‮ام حتي يک کلمه فرانسه ياد بگيرم. من وطنم را مي‮خواهم. من زنم را مي‮خواهم. بدون زنم مطمئن باش تا چند ماه ديگر خواهم مرد. من اگر تو نباشي خواهم مرد، و شايد پيش از اين که مرگ مرا انتخاب کند، من او را انتخاب کنم.
به دادم برس، شوهر

از کتاب پژوهش‮گران معاصر ايران – نشر معاصر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تولد پدر داستان نويسي

شارل بودلر شاعر سمبوليست فرانسوي مي‌گويد: «اگر با يك آمريكايي درباره ادگار آلن پو صحبت كنيد ممكن است به نبوغ او اعتراف كند و چه‌بسا از اين نبوغ به خود ببالد اما با لحني آميخته به نيشخند از زندگي نابسامانش سخن مي‌گويد. از بوي دهانش كه اگر شمعي را نزديك آن مي‌كردي، آتش مي‌گرفت. از عادتش به ولگردي و اينكه هميشه در سفر بود، صحبت مي‌كند.» ادگار آلن پو در 19 ژانويه در سال 1809 در شهر بوستون آمريكا چشم به جهان گشود. در كودكي پدر و مادر خود را از دست داد. آمريكا در عصر پو جامعه‌اي بود كه در آن فقر و بحران از نظر اجتماعي و مكتب رمانتيسم از لحاظ فرهنگي بيداد مي‌كرد.

متن کامل>>