در آثار كلايست با شخصيتي آرمانخواه مواجهيم كه از آرمانش نميتواند بگذرد. از ديد كلايست عدالت پايه كائنات است؛ چيزي نيست كه ساخته منطق انسان باشد.
عدالت به انسان وابسته نيست، بلكه انسان، موجوديت او و سلامت نفسانياش به عدالت وابسته است. وي براي اينكه بر بوم محدود آثار خودش اين نكته را به ما بگوييد، ناچار ميشود از عنصرهاي عرفاني و رازآميز و حتي افسانهاي كمك بگيرد تا عدالتي را كه در واقعيت محقق نشده به صورت نمادين در دنياي داستان به پيروزي برساند. همين ايمان او به هنرش و قلماش اصالت ميبخشد.
آيا خود كلايست هم مرگ عادلانهاي داشت؟
به هر حال او انسان دوران بحران است. نظام آفرينش كه به همه انسانها امكانات مساوي نداده. الان هم كودكي در سوئيس متولد ميشود و كودكي در سومالي. بهره اين دو از زندگي بسا هيچ يكسان نخواهد بود.
+ دوشنبه 14 آبان1386 در ساعت
12:20 |